Nadszedł czas przygotowań do Dnia Tabliczki Mnożenia. W mojej szkole zwykle zaczynamy od powtórek. W tym roku świetnie sprawdza się jedna z ulubionych zabaw moich uczniów: Żywe domino. Inspiracją do stworzenia tej gry była podobna zabawa prezentowana podczas jednych z warsztatów organizowanych przed wydawnictwo GWO. Zanim przedstawię moją modyfikację, opowiem o wersji, którą poznałam na warsztatach. Dzieci losują kartki z konkretnymi instrukcjami i wykonują je w odpowiednim czasie zgodnie z poleceniem. Pierwsza z kartek jest opisana na przykład tak: "Ty zaczynasz. Klaśnij dwa razy." Kolejne kartki wymuszają kolejne zdarzenia, np.: "Kiedy ktoś dwa razy klaśnie, to Ty złap się za lewe kolano"; "Kiedy ktoś złapie się za lewe kolano, to Ty podskocz dwa razy"; "Kiedy ktoś podskoczy dwa razy, to Ty krzyknij: 'Kocham szkołę!'" itd. Ostatnie polecenie może świadczyć o końcu zabawy, np. "..., to Ty powiedz: 'To już koniec'...
Kiedy pomyślałam o tworzeniu tego bloga od razu wiedziałam o czym będzie pierwszy wpis. To rzecz, która towarzyszy mi od początku mojej pracy dydaktycznej i korzysta z niej już wielu znajomych mi nauczycieli. Podczas tworzenia swojego pierwszego przedmiotowego systemu oceniania oczywiście przewidziałam miejsce na plusy i minusy (konkretna ich ilość składa się na pewną ocenę). Mimo wszystko chciałam rozróżnić plusy za aktywność na lekcji i za dodatkowe zadania domowe. Nie wyobrażałam sobie zapisywania ich w dzienniku, ani prowadzenia dodatkowego kajetu, bo znając siebie zgubiłabym się po tygodniu. I tak oto wpadłam na pomysł, aby całe to zamieszanie zrzucić na uczniów ;). Zamówiłam pieczątki - uśmiechnięte buźki, smutne buźki i lajki. Każdy z uczniów na ostatniej stronie w zeszycie kompletuje sobie pieczątki i jeśli nazbiera odpowiednią ilość "przychodzi po piątkę". Odnotowywanie odpowiedniej ilości smutnych buziek najczęściej już jest na mojej głowie. Dzieci uwielbiaj...